Իմ մոլորակը իմ սենյակի չափ է, և նա կոչվում է Բի: Այն կապույտ գույն է,
և գազից է: Նրա ամենա ամենա ամենա մեջտեղը տաս լիտր ջուր կա և այնտեղ կան ծակեր, որից թունավոր օդ է դուրս գալիս, այսինքն այնտեղի մարդիկ կարող են ապրել: Բի մոլորակը գտնվում է Լուսնից 160000 կմ դեպի հյուսիս:
այնտեղ կան կանաչ թռչող խոզեր և մեծ սարդանման դինոզավրեր:Եվ ով կանաչ թռչող խոզի միսը ուտի նա կունենա թռչելու թևեր:
Մեծահասակները թվեր շատ են սիրում: Երբ նրանց պատմում ես, որ դու նոր բարեկամ ես ձեռք բերել, նրանք երբեք չեն հարցնում ամենագլխավորի մասին: Երբեք նրանք չեն ասի. «Իսկ ինչպիսի՞ ձայն ունի նա: Ինչպիսի՞ խաղեր է սիրում խաղալ: Թիթեռներ բռնո՞ւմ է, թե՞ ոչ»: Նրանք հարցնում են. «Քանի՞ տարեկան է նա: Քանի՞ եղ□այր ունի: Քաշն ինչքա՞ն է: Ինչքա՞ն է վաստակում նրա հայրը»: Եվ դրանից հետո երևակայում են, թե ճանաչեցին մարդուն: Երբ մեծահասակներին ասում ես՝ «Ես տեսա վարդագույն աղյուսից մի տուն, որի պատուհանին խորդենի կար, իսկ կտուրին՝ աղավնիներ», նրանք երբեք չեն պատկերացնում այդ տունը: Նրանց պետք է ասել. «Ես տեսա մի տուն, որ արժե հար□ուր հազար ֆրանկ»: Եվ միայն այդ ժամանակ նրանք կբացականչեն. «Ինչպիսի՜ գեղեցկություն»: Ճիշտ այդպես, եթե նրանց ասես. «Ահա ձեզ ապացույցներ, որ, իրոք, Փոքրիկ իշխանը եղել է, որ նա շատ, շատ լավն էր, ծիծաղում էր և շատ էր ուզում գառնուկ ունենալ. իսկ ով ուզում է գառնուկ ունենալ, նա անպայման գոյություն է ունեցել»: Եթե այսպես ասես, նրանք միայն ուսերը կթոթվեն ու ձեզ կնայեն այնպես, ինչպես կնայեին մի անգետ մանկիկի: Բայց եթե նրանց ասես՝ «Նա թռել եկել էր մի մոլորակից, որը կոչվում է № 612», դա նրանց կհամոզի, և նրանք քեզ այլևս չեն ձանձրացնի հարցերով: Ի՜նչ կարող ես անել, այդպես են մեծահասակները: Չարժե նրանցից նեղանալ: Երեխաները մեծահասակների նկատմամբ պետք է ներողամիտ լինեն:
Բայց մենք (հասկանալ), թե ինչ բան է կյանքը, և ինչ խոսք, ծիծաղում ենք համարների ու թվերի վրա: Ես այս պատմվա□քը սիրով մի կախարդական հեք□աթի նման կպատմեի: Ես կուզեի սկսել այսպես. «Կար-չկար մի գեղեցիկ իշխան կար: Նա ապրում էր մի մոլորակի վրա, որը իրենից մի քիչ էր մեծ, և նա սրտակից բարեկամ չուներ…»: Նրանք, ովքեր (ճանաչել) կյանքը, կզգային, որ սա զուտ ճշմարտություն է: Ես ամենևին էլ չեմ ուզում որ իմ գիրքը կարդան միայն զվարճության համար: Իմ սիրտը ցավից ճմլվում է, երբ ես (հիշել) իմ փոքրիկ բարեկամին, և ինձ համար հեշտ չէ նրա մասին պատմելը: Արդեն վեց տարի է անցել այն օրից, ինչ նա և իր գառնուկը հեռացել են ինձանից: Ես նրա մասին ուզում եմ պատմել, որպեսզի չմոռանամ նրան: Շատ տխուր բան է, երբ բարեկամներին մոռանում են: Բոլորը չէ, որ բարեկամ ունեն: Եվ ես (վախենալ), թե կդառնամ մեծահասակների նման, իսկ նրանք թվերից բացի ոչնչով չեն հետաքրքրվում:
Տեքստի չորս բառերում տառի փոխարեն վանդակ է դրված, դո՛ւրս գրիր այդ բառերը՝ լրացնելով բաց թողած տառերը:
եղբայր
հեքիաթ ____________________________
հարյուր
պատմվածքը ___________________
2.Ի՞նչ է նշանակում երևակայել բառը.
ա/ պատկերացնել բ/ շինել գ/ պատրաստել դ/ կառուցել
Գրի՛րտրվածբառերիհոմանիշները. Գրի՛րտրվածբառերիհոմանիշները. ա/ գեղեցիկ __սիրուն_______________ բ/ շատ _____________լիքը______ գ/կախարդական _____արտասովոր_______________
Փակագծերում նշված բայերը համապատասխանեցրո՛ւ տեքստին:
հասկանալ ____________հասկանում ենք______
ճանաչել _______________ճանաչում են___
հիշել________________հիշում եմ__
_վախենալ __________վախենում եմ______
8. Տրված նախադասության մեջ գտի՛ր ենթական և ստորոգյալը:
Իշխանիկըապրումէրմիփոքրիկմոլորակիվրա: ենթակա __իշխանիկը___________
ստորոգյալ _________ապրում էր_____
Տեքստիցդուրսգրի՛րմեկականպատմողականևհարցականնախադասություն: __ Քանի՞ եղբայր ունի: ___________________________________________________________________________
Երբ նրանց պատմում ես, որ դու նոր բարեկամ ես ձեռք բերել, նրանք երբեք չեն հարցնում ամենագլխավորի մասին: ___________________________________________________________________________
Ի՞նչէինհարցնումմեծահասակներընորբարեկամիմասին: _ Քանի՞ տարեկան է նա: Քանի՞ եղբայր ունի: Քաշն ինչքա՞ն է: Ինչքա՞ն է վաստակում նրա հայրը: _________________________________________________________________________________
Դու՛րս գրիր այն հատվածը, որտեղ գրված է, որ երեխաները պետք է հասկանան և ներեն մեծերին: _ Երեխաները մեծահասակների նկատմամբ պետք է ներողամիտ լինեն: _________________________________________________________________________________
Я родилась в Москве на улице Чехова. Это недалеко от кинотеатра «Россия», от театра МХАТ. Это самый центр Москвы. Здесь я ходила в школу, здесь мы с друзьями гуляли с утра до вечера по старым улицам и бульварам. Мы часто ходили в кино, а потом долго спорили о фильме. С школы мы шли домой, за час делали уроки и бежали на улицу. в улице всегда была жизнь. А если шёл дождь или снег, мы шли друг к другу в гости или часами говорили по телефону. Как мы жили тогда, без компьютера и без интернета?
Տարոն Կիրակոսյանի բլոգ 